TeleDICOM - Systemy telekonsultacyjne

Podstawowym zadaniem systemu telekonsultacyjnego jest umożliwienie przepływu wiedzy eksperckiej w procesie diagnostycznym, czego nieodzownym elementem jest transfer dokumentacji medycznej oraz – co jest nie mniej istotne – zapewnienie komunikacji pomiędzy konsultującymi się uczestnikami. Systemy te mogą być konstruowane z wykorzystaniem szerokiego spektrum technologii telekomunikacyjnych, do których można zaliczyć np. telefon i faks, obecnie jednak dominujące znaczenie w tym aspekcie mają technologie teleinformatyczne, a w tym cyfrowe sposoby komunikacji szeroko wspierane przez systemy informatyczne.

Jednym z najważniejszych aspektów działania systemów telekonsultacyjnych jest sposób organizacji komunikacji pomiędzy uczestnikami, czyli sposób współpracy lekarza zlecającego konsultację z ekspertem. Z tego punktu widzenia wyróżnić można dwa sposoby prowadzenia telekonsultacji:

  • telekonsultacje asynchroniczne – takie, w których strony konsultująca i konsultowana pracują niezależnie od siebie: lekarz zlecający konsultację po przygotowaniu zestawu badań pacjenta i opatrzeniu go stosownym opisem kieruje go do specjalisty. Na tym etapie możliwe jest postawienie wstępnej diagnozy z prośbą o jej weryfikację. Specjalista otrzymujący dane, w dogodnym dla siebie czasie, dokonuje diagnozy, którą odsyła z powrotem do lekarza zlecającego. Najprostszym sposobem realizacji telekonsultacji w tym podejściu jest wykorzystanie poczty elektronicznej.
  • telekonsultacje synchroniczne – takie, w których komunikujące się ze sobą strony uczestniczą jednocześnie we wspólnej sesji telekonsultacyjnej. W stosunku do systemów pracy asynchronicznej systemy te wprowadzają interakcję, co znacząco poprawia jakość prowadzenia konsultacji: uczestnicy w zależności od możliwości systemu mogą mieć do dyspozycji połączenie głosowe, tekstowe (tzw. chat), czasem połączenie wideo oraz interaktywny wskaźnik, którym można zwracać uwagę na istotne obszary zainteresowania.

Telekonsultacje prowadzone w sposób synchroniczny tworzą współdzielone zdalnie stanowisko pracy podobne do tego jakim dysponuje tradycyjne konsylium lekarskie. W środowisku medycznym obejmować to będzie współdzielenie dokumentacji medycznej, głównie obrazowej, oraz dostarczenie wszystkim uczestnikom kanału głosowego, którym mogą się oni porozumiewać. Wzbogacenie takiej sesji interaktywnej o dodatkowe media np. obraz wideo, komunikację tekstową czy zdalny wskaźnik itp. czyni telekonsultacje synchroniczne jeszcze bardziej podobnymi do ich tradycyjnych odpowiedników.

Możliwość wspólnej, interaktywnej pracy nad tą samą dokumentacją medyczną jest bardzo istotną zaletą i stanowi często o przewadze takiego sposobu prowadzenia konsultacji nad trybem asynchronicznym. Bezpośrednia komunikacja lekarza zlecającego konsultację ze specjalistami i możliwość przeglądania tej samej dokumentacji może znacznie skrócić czas potrzebny do podjęcia diagnozy. Zaletą podejścia nieinteraktywnego, tj. realizowanego w trybie asynchronicznym, jest natomiast duża niezależność czasowa komunikujących się stron. Mimo to, nakłady na odpowiednie przygotowanie danych do konsultacji nieinteraktywnej mogą być niekiedy tak duże, że lepszym rozwiązaniem będzie bezpośrednia komunikacja z konsylium w ramach konsultacji interaktywnej.

alt

Projekt realizowany jest w ramach
prac własnych Katedry Informatyki